Een MOSFILM-productie
LEV TOLSTOJ
OORLOG EN VREDE
NATASJA ROSTOVA
Regieleiding Sergej BONDARTSJOEK
Filmconcept Sergej BONDARTSJOEK, Vasilij SOLOVJOV
Cameraleiding Anatolij PETRITSKIJ
Artistieke leiding Michaïl BOGDANOV, Gennadij MJASNIKOV
Muziek Vjatsjeslav OVTSJINNIKOV
Geluid Joerij MICHAJLOV
Nederlandse ondertiteling ruscico
Rolbezetting:
Natasja Rostova - Loedmila SAVELJEVA
Pierre Bezoechov - S. BONDARTSJOEK Andrej Bolkonskij - Vjatsjeslav TICHONOV
Ilja Andrejevitsj Rostov - V.STANITSYN Gravin Rostova - K. GOLOVKO
Nikolaj Rostov - O. TABAKOV Petja Rostov - S. JERMILOV
Sonja - I. GOEBANOVA
Nikolaj Andrejevitsj Bolkonskij - A. KTOROV
Vorstin Marja - A. SJOERANOVA Hélène - I. SKOBTSEVA
Anatole - V. LANOVOJ Dolochov - O. JEFREMOV
Oom van de Rostovs - A. BORISOV Anisia Fjodorovna - N. MORDJOEKOVA
Achrosimova - J. TJAPKINA Droebetskaja - K. POLOVIKOVA
Droebetskoj - E. MARTSEVITSJ Scherer - A. STEPANOVA
Karagina - G. KRAVTSJENKO
Alexander I - V. MOERGANOV Napoleon - V. STRZJELTSJIK
In juni 1807 vond er in Tilsit
een ontmoeting plaats tussen keizer Aleksandr en Napoleon.
Ondertussen ging het leven,
het echte leven van de mensen door,
met hun belangen in gezondheid, ziekte,
werk, rust, met hun belangen in gedachten,
wetenschap, poëzie, muziek,
liefde, vrienschap, haat, hartstochten,
zoals altijd, onafhankelijk en los van politieke affiniteit
of vijandschap jegens Napoleon Bonaparte.
Januari, februari, maart, april...
Zeg iets, mama, wat zwijgt u nou?
Dat gaat zo niet, mijn schatje.
Niet iedereen zal jullie kinderlijke band begrijpen.
Het kan je schaden als mensen zien hoe intiem hij metje is,
en, wat nog belangrijker is, hij wordt erdoor gekweld.
Hij had ' passende partij kunnen vinden, maar nu slaat zijn hoofd op hol.
Slaat?
Ik zal je iets over mezelf vertellen. Ik had een neef...
Ik weet het, Kirill Matvejevitsj. Maar hij is toch een oude man?
Hij is niet altijd een oude man geweest.
Ik zal met Borja praten. Hij moet niet zo vaak komen.
- Waarom niet, als hij het nou wil? - Dat loopt op niets uit.
Mama, wat is dat voor onzin!
Goed, dan trouw ik niet, maar laat hem maar komen, als we dat leuk vinden.
Nou, niet trouwen, maar gewoon zo...
- Hoe bedoel je dat, m'n vriend? - Gewoon zo.
Ik moet beslist niet gaan trouwen. Maar... zo.
Genoeg gelachen, het hele bed staat te schudden.
U lijkt verschrikkelijk veel op me, net zo'n lachebekje.
ls hij erg verliefd? Wat denkt u ervan?
Waren ze zo verliefd op u?
En hij is heel lief. Alleen niet helemaal naar mijn smaak.
Hij is zo smal, als een staande klok.
- Begrijpt u het niet? - Nee.
- Smal, grijs, licht... - Wat klets je nou!
Begrijpt u het werkelijk niet? Nikolenjka zou het begrijpen.
Bezoechov bijvoorbeeld - die is blauw.
Donkerblauw met rood. En hij is vierkant.
- En je flirt met hem. - Nee, hij is vrijmetselaar.
Hij is aardig, donkerblauw met rood. Hoe moet ik het u uitleggen...
Gravinnetje, slaap je niet?
Totaal niemand kan begrijpen, wat ik allemaal in me heb.
Sonja? Nee, die niet! Zij is zo deugdzaam.
Mama, en ook zij begrijpt het niet.
Het is verbazingwekkend, hoe intelligent ik ben, en hoe...
Ze is lief. Ze heeft alles in huis.
Buitengewoon intelligent, knap, handig,
ze zwemt en rijdt uitstekend paard.
En wat voor stem heeft ze! Een wonderlijke stem, kun je wel zeggen!
Op 31 december,
op de vooravond van het nieuwe jaar 1810,
werd een bal gegeven bij een hoogwaardig- heidsbekleder uit de tijd van Catherina de Grote.
Op het bal zouden het corps diplomatique en de tsaar aanwezig zijn.
De Rostovs waren uitgenodigd, en Natasja maakte zich op
voor haar eerste bal in haar leven.
Sonja, de band zit verkeerd. Kom hier.
- Hoe lang duurt het nog? Het is al 10 uur. - Zometeen!
- Bent u klaar, mama? - Ik moet alleen de toque nog vastspelden.
- Doe het niet zonder mij! - Het is al tien uur!
Mavroesjka, snel, schatje!
- Komt er nou nog wat van? - Zometeen! Niet weggaan, mama!
Het zal toch niet zo zijn, dat er niemand op me afkomt?
Ze zullen me toch wel zien?
Dat kan gewoon niet!
Ze moeten weten, hoe graag ik wil dansen,
hoe goed ik dans en hoe fijn het is met mij te dansen.
Ik denk, dat dit interessant is...
U danst altijd. Hier is mijn protegee, de jonge Rostova.
- Vraagt u haar ten dans. - Waar?
Excuses, dit gesprek voeren we ergens anders ten einde.
Op een bal moet gedanst worden.
Staat u me toe u kennis te laten maken met mijn dochter.
Ik heb het genoegen u te kennen, als de gravin zich me herinnert.
Mag ik u vragen deze wals met mij te dansen?
Als ze eerst naar haar nicht toe gaat,
dan wordt ze mijn vrouw.
Wat fijn, hè?
Ja, ik ben heel blij.
Ach, dat bent u. Ik ben aan het werk.
M'n beste, nog nooit heb ik zoiets gevoeld.
Ik ben verliefd, m'n vriend.
- En? - Mama, vraagt u me niets...
- Op Natasja Rostova, nietwaar? - Ja, ja, op wie anders?
Dit gevoel is sterker dan ikzelf. Ik heb eerder niet geleefd.
Nu pas leef ik, maar ik kan niet leven zonder haar.
Maar kan zij van me gaan houden?
Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt! Alleen ben ik bang als hij bij me is.
Dus dit is ware liefde?
- Waarom zeg je niets? - Ik? Ik heb u gezegd...
- Mama, slaapt u? - Nee, m'n schatje, ik ben bang.
Ik zal toch niet gaan slapen. Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt!
Dit meisje... is zo'n kostbaarheid... Dit meisje is een zeldzaamheid.
Ik vraag u 't niet onnodig ingewikkeld te maken, twijfelt u niet.
Ga trouwen, ik ben ik ervan overtuigd, dat geen mens gelukkiger zal zijn dan u.
- Maar zij dan? - Ze houdt van u.
- Praat geen onzin. - Ik weet het.
- Ik moet alles zeggen... - Zegt u het, ik ben heel blij.
En dat hij nou net naar Petersburg moest komen, nu wij hier zijn.
En dat we elkaar nou net op dit bal moesten ontmoeten.
Het is duidelijk, dat dit het lot is, dat alles hiertoe geleid heeft.
De wereld is voor mij verdeeld in twee helften:
de ene helft - dat is zij, en daar is het geluk, hoop, licht.
De andere is alles, waar zij niet is, en daar is neerslachtigheid.
Duisternis, diepe duisternis. Dat begrijp ik.
Ik moet wel van het licht houden. Ik ben heel gelukkig.
- Ik weet, datje blij bent voor me. - Ja, ja.
Mijn lieve mamaatje, wat houd ik van u, wat voel ik me geweldig!
Er waren drie weken voorbij gegaan.
Bolkonskij was geen één keer meer verschenen bij de Rostovs.
Schatje, Natasja,
misschien is hij ziek, hij is tenslotte gewond geraakt bij Austerlitz.
Houd op, mama. Ik denk er niet aan en ik wil er niet aan denken.
Hij is ' tijdje gekomen en daarna niet meer.
En ik wil helemaal niet trouwen. Ik ben bang voor hem.
Ik ben nu al helemaal tot rust gekomen.
Wat valt daar nou veel aan te denken? Ik heb het ook zo naar mijn zin.
Dat ben ik dan! En ik heb niemand nodig.
Wat een schatje, die Natasja!
Ze is knap, heeft een mooie stem, ze is jong en valt niemand lastig.
Laat haar alleen met rust.
Mama, Bolkonskij is gekomen!
Mama, het is verschrikkelijk! Ik wil deze kwelling niet!
Wie is gekomen, wanneer? Genoeg, Natasja...
We hebben lang niet het genoegen gehad...
Ik ben niet bij u geweest, omdat ik bij mijn vader was.
Ik moest met hem praten over een buitengewoon belangrijke kwestie.
Ik moet met u praten, gravin.
Ga, Natasja, ik roep je wel.
Heer, ontferm U, help me, O Heer...
Wat is er, mama?
Ga naar hem toe. Hij vraagt om je hand.
ls deze vreemde man nu werkelijk alles voor mij geworden?
Hij alleen is nu dierbaarder voor me dan alles in de wereld.
Ik hield van u vanaf het moment, dat ik u zag.
Kan ik er op hopen?
Waarom vragen?
Waarom twijfelen aan iets, wat overduidelijk is?
Waarom praten, wanneer woorden tekort schieten om gevoelens uit te drukken?
- Houdt u van me? - Ja, ja...
- Waar hebt u het over? Wat is er met u? - Ik ben zo gelukkig.
In zijn ziel vond vorst Andrej niet meer de liefde die hij eerder voor haar voelde.
Er was iets omgeslagen in zijn ziel.
De eerdere poëtische charme van het verlangen was er niet meer,
er was medelijden met haar vrouwelijke en kinderlijke zwakte,
angst voor haar toewijding en goedgelovigheid.
Het echte gevoel, hoewel dat niet zo poëtisch was,
was dieper en sterker.
Heeft mama u gezegd, dat het pas over een jaar kan?
Ben ik dan werkelijk...
Ben ik vanaf dat moment werkelijk de vrouw,
de wederhelft van deze onbekende, lieve, intelligente man,
voor wie zelfs mijn vader respect heeft?
ls het werkelijk waar, dat ik nu geen grappen kan maken met het leven,
dat nu de verantwoordelijkheid op me rust voor alles wat ik doe en zeg?
Dat hij me gevraagd heeft?
U bent zo jong, en ik heb al zo veel meegemaakt in het leven.
Ik ben bang voor u. U kent zichzelf niet.
Hoe zwaar ditjaar voor mij ook zal zijn, dat mijn geluk uitstelt,
in deze tijd zult u zichzelf op de proef stellen.
Ik vraag u om me over een jaar gelukkig te maken.
Maar u bent vrij. Onze verloving blijft geheim.
En als u zich ervan zult overtuigen, dat u niet van me houdt...
Waarom zegt u dat?
Vanaf de dag, dat u naar Otradnoje kwam, heb ik van u gehouden.
Binnen een jaar zult u zichzelf leren kennen.
Een heel jaar?
Waarom een jaar? En anders kan het niet?
Dat is verschrikkelijk!
Ik zal sterven, terwijl ik een jaar wacht. Dat kan niet, dat is verschrikkelijk.
Nee, ik zal het allemaal doen. Ik ben zo gelukkig!
Er had geen verlovingsplechtigheid plaatsgevonden,
en niemand was ingelicht over hun verloving.
Gaat u niet weg.
Ik vraag u, Nathalie, God weet, wat er kan gebeuren.
U kunt niet meer van me hou... Ik weet, dat ik daarover niet moet praten.
Maar wat er ook met u gebeurt, wanneer ik er niet zal zijn...
Gaat u niet weg...
Wat er ook gebeurt, wendt u zich tot Pierre om hulp.
Een verstrooider iemand dan hij is er niet, maar hij heeft een hart van goud.
Gaat u niet weg...
Hoe ontzet zou Pierre zijn,
als zeven jaar geleden, toen hij uit het buitenland was teruggekomen,
iemand hem gezegd zou hebben,
dat hij niets hoeft te zoeken en te verzinnen,
dat zijn weg allang is vastgelegd en vastgesteld was sinds het begin der tijden.
Soms troostte hij zich met de gedachte, dat dit zo is, zolang hij dit leven leidt.
Maar later ontstelde hem een andere gedachte,
dat zo, tot nu toe, al zoveel mensen, net als hij,
met al hun tanden en al hun haar dit leven waren binnengegaan,
en het hadden verlaten zonder één tand en zonder één haar.
Waarom? Waarvoor? Wat gebeurt er in de wereld?
Soms herinnerde Pierre zich een verhaal,
over hoe soldaten ten tijde van oorlog, toen ze beschoten werden, in dekking lagen
een ijverig een bezigheid voor zichzelf zochten,
om het gevaar makkelijker te kunnen verdragen.
En het leek Pierre, dat alle mensen zulke soldaten waren,
die zich redden van het leven - de een door eerzucht, de ander door kaartspelen,
weer een ander door wetten te schrijven, de een door vrouwen, de ander door speelgoed,
de een door paarden, de ander door politiek, de een door de jacht, de ander door wijn,
weer een ander door staatszaken.
Er zijn noch nietige dingen, noch belangrijke, alles is om het even:
als ik me maar van het leven kan redden, zo goed als ik kan!
Als ik het maar niet zie, dit verschrikkelijke leven.
Onder invloed van wijn zei hij tegen zichzelf:
"Ik ben aan het ontwarren, hier, een verklaring heb ik al.
Maar later zal ik het allemaal nog overdenken!''
Maar dat " later'' kwam nooit.
Dag, oompje!
Dekselse donders nog an toe! Ik dacht wel, datje het niet uit zou houden.
Zoek nu een jachtplek uit, want Girstjik heeft doorgegeven,
dat de lgalins met hun jachtkamp in Korniki staan.
Ze halen de wolvenfamilies nog onderje neus vandaan.
Daar ga ik juist heen. Moeten de meutes samengevoegd worden?
Dag, oompje! Wij gaan ook mee!
Dag, smoor de honden alleen niet.
We zullen niet tot last zijn. We zullen op onze plaats gaan staan.
En dat is goed, gravinnetje, valt u alleen niet van uw paard,
want u hebt niets om zich aan vast te houden.
Heb je Natalja lljinitsjna gezien? Waar is ze?
Ze staat met Pjotr lljitsj bij Zjarov boerjany.
't Zijn dames, maar ze hebben veel plezier in de jacht.
En jij verbaastje erover, hoe ze paardrijdt?
- Niet slechter dan een man. - Verbazingwekkend? Driest en losjes!
Nastasja lvanovna, als je het wild verjaagt, krijg je last met van Danil...
Ik ben niet van gisteren.
Ze hebben ze op het wolvenspoor gebracht.
Ze hebben naar Ljadovskaja geleid.
Stilstaan!
Pas op!
Ze hebben zich een wolf laten ontglippen! Mooie jagers!
O Heer, wat is het voor U voor moeite dit voor mij te doen!
Ik weet, dat het een zonde is U hierom te vragen.
Maakt U, dat de grootste wolf mij voor de voeten komt!
Eén keer in mijn leven een grote wolf opjagen, dat is alles wat ik wil!
Terug of vooruit?
Toch maar vooruit!
Oh, wat een grote!
- Wat een grote, hè? - Een grote, Uwe doorluchtigheid.
Je bent alleen wel boos, vriend.
Daar is hetjonge gravinnetje, dekselse donders nog an toe,
zo eentje heb ik nog nooit gezien!
Een dag weggeweest, en nog fit als een hoentje!
Eet u maar, mevrouw het gravinnetje.
Petja, word nou toch wakker!
Eet wat, dit is gewoon geweldig!
Zo leef ik mijn laatste dagen.
Je gaat dood, dekselse donders nog an toe, en er blijft niets over...
Wat zou je dan zondigen...
Doe de deur open. Waarom is-ie dicht?
Dit is Mitjka de koetsier.
Ik heb een goede balalajka voor hem gekocht.
Wat mooi! Werkelijk uitstekend.
Niet uitstekend, het is gewoon geweldig!
Nog iets, alstjeblieft.
Wilt u luisteren, gravinnetje?
Hij speelt heel goed.
Deze passage speelt hij niet goed.
Hier moetje heel snel spelen, dekselse donders nog an toe!
Maar kunt u dan spelen?
Ga ' s kijken, Anisjoesjka, zijn de snaren op de gitaar nog heel?
Ik heb al lang niet meer gespeeld, dekselse donders nog an toe! Niets aan gedaan.
Prachtig, oompje! Speel nog iets!
Nou, schatje, oompje.
Nou, nichtje van me...
Waar, hoe en wanneer heeft dit gravinnetje,
terwijl ze in zijde en fluweel gekleed gaat,
als een Française is opgevoed, deze geest uit de Russische lucht opgezogen?
Waar heeft ze deze manieren vandaan?
Maar haar geest en haar manieren waren van die
onnavolgbare Russische aard, die haar oompje ook van haar verwachtte.
Hoe kon ze alles begrijpen, wat in Anisja omging,
in de vader van Anisja, en in de moeder, en in iedere Russische mens?
Nou, gravinnetje toch! Wat een mooi nichtje!
Er zou alleen nog een goede kerel voorje moeten worden uitgezocht!
Die is al uitgezocht.
En wat voor een!
Wat betekende de glimlach van Nikolaj, toen hij zei: " Die is al uitgezocht?''
Het is alsof hij denkt, dat mijn Bolkonskij onze blijdschap niet goed zou keuren,
niet zou gebrijpen.
Nee, hij zou alles begrijpen.
Waar is hij nu? Ik durf er niet aan te denken.
Het heeft al sinds de avond
Verse sneeuw gesneeuwd.
Het weggetje naar de wijde wereld
In het veldje is niet meer te zien.
Niet leed is het, wat de jonge kerel bedroeft,
Maar verdriet.
Een jonge kerel lijdt...
- Waar denk je nu aan? - Ik? Wacht.
Ik dacht, dat we rijden en eraan denken, dat we naar huis rijden.
Maar wij gaan God weet waarheen,
en ineens komen we aan en zien we, dat we niet in Otradnoje zijn,
maar in een sprookjesland.
En daarna dacht ik nog...
Nee, verder niets.
- Je dacht waarschijnlijk aan hem. - Nee.
En ik denk er nog steeds aan, hoe goed Anisjoesjka heeft opgetreden.
Ik weet, dat ik nooit meer zo gelukkig zal zijn, als nu.
Onzin, dom gepraat, geklets.
Wat is deze Natasja van mij toch een lust voor het oog!
Een andere vriend als zij heb ik niet, en zal ik ook niet hebben.
Waarom zou ze trouwen? Ik zou de hele tijd met haar rondrijden.
Wat een sympathieke knaap, die Nikolaj.
Kwam hij nou maar snel. Ik ben zo bang, dat dat niet zal gebeuren.
Maar vooral - ik word ouder...
Wat ik nu in me heb, zal er later al niet meer zijn.
Maar misschien komt hij vandaag?
Misschien is hij gisteren gekomen, en ben ik dat vergeten?
Wat moet ik met hen doen?
Ja, Nikita, ga alsjeblieft...
Waar zou ik hem heen moeten sturen?
Ga naar het huispersoneel, breng alsjeblieft een haan.
Nastasja lvanovna, wat voor kind zal ik krijgen?
Jij? Vlooien.
Libellen, krekels.
Mijn God, steeds hetzelfde.
Waar zou ik heen kunnen? Wat moet ik aan met mezelf?
Het eiland Ma-da-gas-kar.
Ma-da-gas-kar. Madagaskar.
Overkomt hetje wel eens, dat hetje lijkt, dat er niets meer komt,
dat alles, al het goede, voorbij is?
En datje je niet verveelt, maar datje bedroefd bent?
Ja nou en of!
Ik had het wel eens, dat alles goed was, dat iedereen vrolijk was,
maar bij mij kwam de gedachte op, dat alles is gaan vervelen, dat iedereen moet sterven.
Toen ik in het leger zat, ging ik een keer niet naar een feest, waar muziek werd gespeeld.
En ineens vond ik alles zo saai...
Ik ken dat.
Ik was nog een klein meisje, ik had dat ook soms.
Weetje nog, ik had straf gekregen vanwege de pruimen,
en jullie dansten allemaal, en ik zat in het klaslokaal en huilde.
Dat zal ik nooit vergeten.
Ik voelde me én triest, én ik had medelijden met iedereen.
Het belangrijkste was, dat het mijn schuld niet was.
Ik weet nog, dat ik later naarje toekwam en je wilde troosten.
We waren vreselijk grappig.
Ik had toen een houten pop,
en die wilde ik aan jou geven.
- Weet u dat nog, Sonja? - Ja, ik herinner me nog iets.
Wat vreemd is dat, alsof het in een droom gebeurd is. Daar houd ik van.
En weetje nog, hoe papaatje in zijn blauwe bontjas
op het bordes uit zijn geweer stond te schieten?
Weetje nog, hoe leuk dat was...?
- Mevrouw, de haan is gebracht. - Hij is niet nodig, zeg dat ze hem wegbrengen.
Ik denk, dat wanneer je zoveel herinneringen ophaalt,
je je zoveel herinnert, datje je dingen herinneert,
die nog eerder zijn gebeurd, voordat ik op de wereld was.
Dat is metampsychose.
De Egyptenaren geloofden, dat onze zielen in dieren woonden
en weer naar dieren terug zouden keren.
Ik geloof niet, dat we in dieren waren,
maar ik weet zeker, dat we ergens engelen zijn geweest,
en hier waren en dat we ons daarom alles herinneren.
Als we engelen zijn geweest, waarom zijn we dan lager terechtgekomen?
Niet lager. Wie heeftje gezegd, dat we lager zijn terechtgekomen?
Waarom weet ik, dat ik eerder heb bestaan?
Omdat de ziel immers onsterfelijk is.
Als ik altijd zal leven, dan heb ik ook eerder een hele eeuwgheid geleefd.
Ja, maar het is moeilijk voor ons om ons de eeuwigheid voor te stellen.
Hoezo dan moeilijk?
En vandaag zal bestaan, en morgen zal bestaan, altijd zal bestaan,
en gisteren bestond, en eergisteren bestond ook.
De carnavalsvieders zijn gekomen!
- Natasja! - Wat heb je gezien? Heb je hem gezien?
Ja.
- Wacht, ik... heb hem gezien. - Staand of liggend?
Eerst was er niets, en plotseling zie ik, dat hij ligt.
- Andrej ligt. Hij is ziek. - Nee, helemaal niet, hij heeft ' vrolijk gezicht.
En dan, Sonja?
Dat kon ik niet zien. lets blauws en iets roods.
Wanneer komt hij nou terug? Wanneer zie ik hem weer?
Wat ben ik bang voor hem en voor mezelf, en om alles ben ik bang...
Vorst Andrej vraagt de termijn te verkorten met drie maanden.
Schrijf hem, dat hij moet wachten tot ik sterf. Dat duurt niet lang meer.
Trouw, m'n beste, het is goede familie!
Knappe mensen, hè? Rijk, hè?
Ja, wat een goede stiefmoeder zal Nikoloesjka krijgen!
Schrijf, dat hij desnoods morgen trouwt, en ik zal met Boerenjka trouwen!
En dat hij wel zijn stiefmoeder moet nemen!
Alleen in mijn huis wil ik er geen vrouwen meer bij hebben!
Misschien verhuis jij ook naar hem? Mij niet gezien!
Breng die van de graaf hiernaartoe. Die van de dame, hierheen, naar links.
Je bent aangekomen en knapper geworden. Oh, wat ben je koud!
Marja Dmitrjevna, het gravinnetje is ziek geworden, ons huis is niet verwarmd.
Gebruik makend van jouw uitnodiging ben ik langsgekomen.
Dat was hoog tijd. Ik ben heel blij, datjullie gekomen zijn.
De oude Bolkonskij zit in Moskou, en zijn zoon wordt eIk moment terugverwacht.
We moeten kennis met hem maken.
Zijne doorluchtigheid de vorst kan niet ontvangen,
maar de vorstin vraagt u bij zich.
Welnu, lieve vorstin, ik heb voor u mijn zangeres meegebracht.
Wat ben ik blij, datjullie elkaar leren kennen.
Ik wilde dat al lang, graaf. Ik vind het heel fijn.
Jammer, dat de vorst zich niet goed voelt.
Als u mij toestaat, vorstin,
laat ik mijn Natasja voor een kwartiertje bij u.
Ik zou dan naar het Sobatsjaplein gaan, naar Anna Semjonovna,
en dan haal ik haar op.
Ik vraag u wat langer bij Anna Semjonovna te blijven, graaf.
Lieve Natasja, ik ben blij,
dat mijn broer zijn geluk gevonden heeft.
Ik denk, vorstin, dat het nu wat pijnlijk is hierover te spreken.
Ach, mevrouw!
Gravin Rostova, als ik me niet vergis!
Verontschuldigt u mij.
God is mijn getuige, ik wist niet, dat u ons verwaardigd had met uw bezoek.
Ik wilde bij mijn dochter binnengaan, vandaar dat ik zo gekleed ben.
Verontschuldigt u mij, ik wist het niet, God is mijn getuige.
Verontschuldigt u mij.
En wat heb ik met zijn vader en zuster te maken.
Ik houd alleen van hem.
Nee, het is beter hier niet aan te denken, dit voorlopig te vergeten.
Kijk eens, wat voor toque Anna Michajlovna heeft.
De Karagins. Julie en Boris zijn bij hen. Nu zijn ze bijna bruid en bruidegom.
Droebetskoj heeft een aanzoek gedaan. Dat ben ik vandaag te weten gekomen.
Bent u al lang hier, gravin?
Ik ben ook voor zaken gekomen, en heb mijn meisjes meegenomen.
Ze zeggen dat Semjonova weergaloos speelt.
Daar is hij, Koeragin.
Ik kan niet naar u toekomen. Zal ik u werkelijk niet te zien krijgen?
Ik houd zielsveel van u.
Werkelijk nooit?
Nathalie!
Eén woord maar, om Gods wil.
Nathalie, één woord.
Mevrouw, iemand heeft me gevraagd dit aan u te geven.
Sinds gisteren is mijn lot beslist.
Door u bemind te worden of sterven. Voor mij is er geen andere uitweg.
Laat het allemaal varen. Er is nog tijd!
Houd op onzin te praten.
Als je eens zou weten. Joost mag weten wat 't is.
Ik praat serieus tegen je. Het is bepaald geen grapje, waarje aan begonnen bent.
Pestje me weer? Duvel toch op!
Ik heb je gehopen, maar toch moet ik de waarheid tegen je zeggen.
Het is een gevaarlijke zaak, en, als je erover nadenkt, is het dom.
Goed, je neemt haar metje mee. Denk je echt dat het daarmee afgelopen is?
Ze zullen te weten komen, datje getrouwd bent. Je wordt voor de rechtbank gesleept.
Geklets! Ik heb hetje toch uitgelegd?
Als dit huwelijk ongeldig wordt verklaard, ben ik niet verantwoordelijk.
En als het geldig is, zal in het buitenland niemand iets weten.
Zeg alsjeblieft niets meer!
- Je bindtje alleen aan handen en voeten. - Duvel toch op!
Joost mag weten wat dit is! Kijk eens, hoe het klopt.
Wat een voetje, m'n goede vriend! Wat een blik! Een godin!
- Het geld raakt op, en wat dan? - Wat dan?...
Dan weet ik het niet... Wat praatje toch voor onzin!
Sonja, ik kan het niet langer voorje verbergen.
We houden van elkaar. Lieve Sonja, hij schrijft...
En Bolkonskij?
Als je eens wist, hoe gelukkig ik ben!
Dus je ziet af van vorst Andrej?
Je begrijpt er niets van. Je moet geen onzin praten. Luister.
Dat zal ik niet toelaten. Ik zal het vertellen.
Als je het vertelt, ben je mijn vijand. Je wilt mijn ongeluk.
Je mag je niet mengen in zulke dingen. Ik ben openhartig metje geweest...
Waarom vraagt hij niet openlijk om je hand?
Tenslotte heeft vorst Andrej je helemaal vrij gelaten.
Sonja, het is onmogelijk aan hem te twijfelen, begrijp je?
- En als hij een onfatsoenlijk iemand is? - Ik kan niet zonder hem leven!
Ik begrijp niet, watje zegt! Denk aan vader, aan Nicolas!
Ik heb niemand nodig, ik houd van niemand, behalve van hem!
Sonja, ik wil geen ruzie metje maken! Ga weg, zie je niet, hoe moeilijk ik het heb?!
Wel, kameraden, jeugdvrienden van me, hebben jullie goed geboemeld?
Wanneer zien we elkaar nu weer? Ik ga naar het buitenland. Vaarwel!
- Vooruit! - En waar is de bontjas?
lgnasjka, ga naar de bontjas vragen, de jas van sabelbont!
Ze zal halfdood naar buiten springen, met niets anders aan dan wat ze thuis aanhad.
Je treuzelt wat, papaatje verschijnt, ze krijgt het ijskoud en ze gaat terug.
Je moet haar meteen in de bontjas stoppen en naar de slee dragen.
Stommeling, de jas van sabelbont, had ik gezegd!
Goed dan, ik vind het best. Neem jij hem maar.
Zo. En dan zo. Zie je?
Ga!
Eventjes nog.
- Naar mevrouw, graag. - Naar welke mevrouw?
Ik moet u brengen.
Koeragin! Verraad!
Marja Dmitrjevna, laat u me bij haar!
Schaamteloos loeder!
Een mooie dame! Ontmoetingen regelen met minnaars in mijn huis.
Kom er maar voor uit. Luister, wanneer ik metje praat.
Je hebtjezelf te schande gemaakt, als een straatmeisje.
Ik zou je alle hoeken van de kamer laten zien, maar ik heb medelijden metje vader.
Het is zijn geluk, dat hij weg is gegaan, maar ik vind hem wel!
Hoorje, wat ik je zeg?
Laat u me, wat maakt het nog uit, ik sterf.
Natalja!
Ik heb alleen het beste metje voor. Lig zo, ik zal je met rust laten.
Je vader komt morgen, wat moet ik tegen hem zeggen?
- Hij komt het te weten, je broer, je verloofde. - Ik heb geen verloofde, ik heb het uitgemaakt.
Maakt niet uit. Hij zal het te weten komen. En zal hij dan gaan zwijgen?
Hij zal hem voor een duel uitdagen! ls dat goed?
Laat u me met rust! Waarom hebt u alles bedorven?
Wie heeft u daarom gevraagd?
Wat wilde jij nou eigenlijk? Goed, hij had je met zich meegenomen.
Denk je, dat ze hem niet zouden vinden? En hij is een schurk, een smeerlap!
Hij is beter dan jullie allemaal! Had u maar niets bedorven!
Ach, mijn God, wat is dit toch? Sonja, waarom?!
Ga weg, jullie haten en verachten me allemaal!
U bent een smeerlap, een schurk!
Wat ontneemt mij het genoegen uw hoofd te verbrijzelen?!
- Had u haar beloofd te trouwen? - Ik... ik was dat niet van plan.
Overigens, had ik het niet beloofd, omdat ik getrouwd ben.
Hebt u haar brieven?
Ik zal niets doen, weest u niet bang.
Punt één: de brieven. Punt twee: u moet morgen vertrekken uit Moskou.
Punt drie: u moet er niet over praten, wat er tussen u geweest is.
Ik weet, dat ik het u niet kan verbieden,
maar als u ook maar een grijntje geweten hebt...
Vermaakt u zich met vrouwen, zoals mijn echtgenote.
Met zulke vrouwen bent u in uw recht, zij weten, wat u wilt.
Ze zijn bewapend tegen u door dezelfde ervaring met ontucht.
Maar een meisje beloven met haar te trouwen...
bedriegen, schaken...
Hoe kunt u nou niet begrijpen, dat dat net zo laag is,
als het slaan van een oude man of een kind!
Dit weet ik niet en wil ik niet weten.
U hebt me zulke woorden gezegd, "laag'', en dergelijke,
waarvan ik, als eerlijk man, het niemand veroorloof...
Hoewel het ook onder twee ogen was, maar ik kan niet....
Wilt u genoegdoening?
U kunt uw woorden tenminste terugnemen.
Als u wilt, dat ik uw wens vervul.
Ik neem mijn woorden terug en vraag u me te verontschuldigen.
En geld, als u dat nodig hebt, voor de reis.
O, laag, harteloos sujet!
Hier zijn haar brieven en haar portret. Geef dit terug aan de gravin.
Ze is heel ziek.
ls ze dan nog hier? En vorst Koeragin?
Hij is allang vertrokken. Ze lag op sterven.
Het spijt me heel erg van haar ziekte.
Mijnheer Koeragin heeft haar zijn hand dus niet waardig gemaakt?
Hij kon niet trouwen, omdat hij al getrouwd was.
En waar bevindt zich uw zwager nu?
Hij is naar Petersburg gegaan... Overigens weet ik het niet.
Geeft u door aan gravin Rostova, dat ze volkomen vrij was en is,
en dat ik haar het allerbeste toewens.
Herinnert u zich onze ruzie in Petersburg...
Ja, ik zei, datje een gevallen vrouw moet vergeven.
Maar ik heb niet gezegd, dat ik kán vergeven. Ik kan het niet.
Maar kun je die dingen dan vergelijken?
Weer om haar hand vragen, grootmoedig zijn?
Ik ben niet in staat in het voetspoor te treden van dit heerschap.
Als je mijn vriend wilt zijn, praat dan niet met me over deze...
over al deze dingen.
Nou, tot ziens.
Pjotr Kirillovitsj, vorst Bolkonskij is uw vriend.
Hij heeft me toen gezegd, dat ik me tot u moest wenden...
Hij is nu hier...
Zegt u hem dat hij...
me vergeeft.
- Ik zal het hem zeggen, maar... - Ik weet, dat alles voorbij is.
Ik word alleen gekweld door het kwaad, dat ik hem aangedaan heb.
Zegt u, dat ik hem vraag mij voor alles te vergeven.
Ik zal het zeggen, ik zal hem het allemaal nog een keer zeggen.
Maar ik zou één ding willen weten...
Ik zou willen weten, of u hield van...
Hield u van deze nare man?
Noemt u hem niet naar. Maar ik weet niets.
We zullen er niet meer over praten, m'n vriend.
Ik zal alles zeggen, maar ik vraag u mij als uw vriend te beschouwen.
En als u hulp nodig hebt, als u uw hart wilt uitstorten,
niet nu, maar wanneer u de dingen weer op een rijtje zult hebben,
denkt u dan aan me.
Ik zal blij zijn, als ik zal kunnen...
Praat u niet zo met mij, dat ben ik niet waard!
Houd op, uw hele leven ligt nog voor u.
Nee, voor mij is alles verloren.
Alles verloren?
Als ik ik niet zou zijn,
maar de mooiste, intelligentste en beste man in de wereld,
en als ik vrij zou zijn,
zou ik meteen op mijn knieën om uw hand en uw liefde vragen.
Het leek hem, dat deze ster
volkomen overeenkwam met datgene, wat er in zijn tot bloei gekomen nieuwe leven,
in zijn verzachte en verkwikte ziel omging.
Op 12 juni staken de krachten van West-Europa de grenzen van Rusland over
en begon er een oorlog,
dat wil zeggen, een gebeurtenis die tegen het menselijke verstand
en tegen de hele menselijke natuur in gaat.
Einde tweede serie